Interview Wigwam

“Een kind is een kind” is basisvisie bij speelpleinwerking Wigwam

Kenny Olaerts en Marijke De Mesmaeker van de speelpleinwerking Wigwam in Bret-Gelieren in Genk hebben alweer een drukke zomervakantie achter de rug. De speelruimte van Wigwam kenmerkt zich met een grote diversiteit bij de kinderen. “Kinderen komen bij ons terecht via de folders in scholen en bij de mensen in deze buurt, maar ook via het OCMW, het centrum Bethanië en de opvangplaats voor jonge vluchtelingen Fonto Nova”, vertelt de 38-jarige Marijke.
 
wigwam 1 groot.jpg

Al 18 jaar zet de 33-jarige Kenny zich in voor Wigwam. Hij woont in de buurt en heeft een job bij de NMBS. Samen met Marijke is hij een vrijwillige hoofdbegeleider op de speelpleinwerking. Marijke is zeven jaar geleden begonnen als vrijwilliger. “Ik wou mijn kinderen op een andere manier leren kennen. Hier zie ik mijn kinderen in een andere omgeving dan thuis of op school. Hiernaast heb ik doorheen het jaar een job als sociaal werker.”

Kenny en Marijke groot.jpgKenny en Marijke zijn onafhankelijke speelpleinbegeleiders die kunnen rekenen op de steun van ongeveer 50 jonge vrijwilligers. Die vrijwilligers zijn nodig om de grote groepen kinderen, met leeftijden tussen 3 en 15 jaar, goed op te vangen. We zijn in de maand augustus wanneer Marijke en Kenny op het terrein van hun werking vertellen over de sfeer, de uitdagingen en drijfveren voor hun inzet.

Marijke:  “We zeggen elk jaar dat we dit werk zullen doorgeven, maar we willen het met een gerust hart loslaten. Nu willen we eerst een aantal animatoren verder voorbereiden.” Na de leeftijd van 16 jaar kunnen de tieners een animator worden. "Velen doen dat en het zorgt ervoor dat we ook bij de groep animatoren een verscheidenheid hebben, want er zijn zeer verschillende sociale achtergronden bij de kinderen”, zegt Kenny.

“Een kind is een kind”

Scholen, de buurtbewoners, het OCMW en centra zoals Bethanië en Fonto Nova zijn de verschillende wegen waarlangs kinderen naar Wigwam toekomen. “We proberen elk kind individueel te behandelen. Ouders aanvaarden het grote verschil in etnische achtergronden hier. Ze zien dat hun kinderen het hier naar hun zin hebben en dat is misschien deels door hoe we iedereen betrekken bij de ontvangst van nieuwe kinderen”, vertelt Kenny.

Marijke merkt dat kinderen erg soepel omgaan met taalverschillen: “Bij iemand die geen Nederlands spreekt bereiden we de andere kinderen voor: we geven de namen en zeggen dat ze mogen assisteren omdat de nieuwe kinderen geen Nederlands wigwam 3 groot.jpgkunnen. Kinderen vinden het geweldig om thuis te kunnen vertellen hoe ze kinderen hebben ontvangen.” De belangrijkste tip die Marijke en haar collega zien in omgaan met verschillen is erg simpel. “Onthou dat je met kinderen werkt en begin met iedereen eenzelfde basisbehandeling te geven. Een kind is een kind”, vat Kenny samen.

De twee vrijwilligers benadrukken dat een speelpleinwerking een vakantiegevoel moet geven. Dat was niet altijd zo duidelijk voor de kinderen in het verleden. Marijke: “Vroeger was deze werking een deel van de school Sint-Jan Berchmanscollege. Daar zat Wigwam acht jaar lang. Nu noemen sommige kinderen ons nog steeds juf en meester. Zo zie je hoe de schoolsfeer een invloed heeft.” Die sfeer willen de Wigwam-begeleiders kwijt. Kenny: “Vroeger moesten de kinderen ook recht in de rij gaan staan en nog zo van die dingen doen. Hier hebben wij besloten om daar volledig van af te stappen en duidelijk te maken dat de kinderen in een vrije tijdssfeer spelen.”


Muur


De grote inzet is soms zwaar. Elke dag op het speelplein begint om 7 uur in de ochtend en loopt door tot 19 uur in de avond. “Ik ben wel soms moe ja”, lacht Kenny. Voor Marijke is het moeilijk wanneer persoonlijke drama’s een zichtbaar effect wigwam 4 groot.jpghebben op de kinderen. “Maar we zorgen voor mekaar en het geeft me energie om te zien hoe goed kinderen zich hier voelen.”

Volgens Kenny zou een betaalde werkkracht de zaken kunnen versoepelen. “Speelpleinen zouden een statuut moeten krijgen waarbij ze een betaalde werkkracht kunnen inzetten die bijvoorbeeld de contacten met anderen goed onderhoudt. Dat lukt ons nu niet omdat we er geen tijd voor hebben. Maar het is heel belangrijk om dicht bij andere betrokken mensen en organisaties te staan.”

Het contact met de buren houden ze wel vlotjes. Marijke: “Op het einde van een dag kunnen ouders en mensen uit de buurt bij ons op het terras zitten en iets drinken met hun kinderen wanneer ze die komen ophalen. Een muur met foto’s van de activiteiten en boodschappen van de kinderen vertelt ouders en buren wat er gebeurt tijdens de werking. Met dit initiatief wonnen we ook een prijs van Cera.” De geldprijs van 1500 euro gebruiken ze om de muur groter en mooier te maken, voor de volgende drukke zomer.

Interview door Hasna Ankal - CMGJ
Foto's: © CMGJ

Reacties zijn welkom op info[!]cmgj.be.
� 2010 - 2017 CMGJ vzw | Trichterweg 6 - 3600 Genk